 |
 |
|
| |
Al eens écht gedroomd van een Mr ???? Ikke wel  !
De wereld waar het gebeurd is totaal anders (natuurlijk) dan de realiteit. Deze wereld beweegt, past zich aan aan Hem!
Als ik Hem zoek ... is Hij er niet ! Zijn huis beweegt mee .... wordt groter of kleiner zoals Hij wenst.
Ik voel Hem overal, Hij ziet mij altijd, Hij volgt mij niet .... Hij wéét ...
Glijdend van uit mijn slaap ... naar Hem, het eerste dat ik zie is zijn verblijfplaats, Hij woont niet .. Hij is er gewoon. Ik weet altijd dat ik naar binnen mag en kan, ik ben er altijd welkom.  Ik verschijn er voor Hem zoals Hij mij wenst te zien ...
het gaat vanzelf,
collar en boeien en ketting, kousen en schoenen, make-up, zoals Hij dàn wenst. Wat er altijd is, dat altijd moet ... lang haar !! Ik kleed mij niet uit, ik kom er altijd naakt en in mijn droom wéét ik dat ik bij Hem zal komen omdat ik alle tekens draag die Hij wenst, dàn, in die bepaalde droom.
Soms héél soms kom ik gekleed, dan ben ik ook bij Hem maar laat Hij mij in Zijn tuin dwalen ... en gebeurd de overgang daar, een tuin met overdekte paden. Soms zoek ik Hem lang, dool ik rond, lijkt zooo lang, al weet ik iedere keer, dat zoeken niet helpt !
ALTIJD, eens de overgang is gebeurd, moet ik Hem verwelkomen met dezelfde woorden : "Meester, ik ben geheel de uwe" ik hoef ze niet uit te spreken ik denk het en Hij wéét ... dan streelt Hij mijn haar en speelt er mee, draait het rond Zijn vingers en langzaam voel ik Zijn druk toenemen, trekt Hij mijn haar strakker om Zijn hand en dwingt mij op mijn knieën .... voor Hem.
Als Hij dan tevreden is zal al Zijn aandacht voor mij zijn, zo intens, zo diep ...
zoals een droom kan zijn ... De eerste snijdende en heerlijke pijn komt van mijn tepelringen, die Hij keurt en rekt en trekt en draait. Alles begint te tollen, Hij streelt en aait en knijpt en slaat, ik wil mij vast houden aan Hem, maar mijn droom heeft mij al geketend voor Hem.
Ik zie Hem ineens niet meer, een zachte doek bedekt mijn ogen, nu is het enkel voelen en ruiken, zweten en trillen. Geen Meester kan mij zo beheersen als mijn droom-Meester ! Het Huis en de kamers passen zich helemaal aan, groter of kleiner volgens Zijn Wens.
Geen Meester kan mij mij zo klein laten voelen, zo héérlijk klein, zo veilig en zo geborgen ...
Ik lig open voor Hem, voel de kilte van de nieuwe ruimte, ruik de kamer, diep onder "het huis" en opnieuw wil ik bij Hem wegkruipen maar kan het niet ... vast op een koude ondergrond, en telkens weer doet Hij het, Hij lijkt over veel armen te beschikken. Ik voel tegelijk de zweepslagen én Zijn Hand, Zijn tong en Hij drijft mij verder, tollend draaien wij omhoog door het huis en dwingt Hij mij verder in mijn overgave.
Er wordt geen woord gezegd, maar ik ken en hérken Hem, Hij is mijn Meester mijn Gids !
Als ik Hem eindelijk helemaal voel, in Hem opga ... glij ik weer weg van Hem .... mijn droom uit.
Ik weet dat mijn Droom-Meester wacht en héél veel geduld heeft.
 lila
|
Veel gapen vandaag, ik ben vanmorgen vroeg tot de ontdekking gekomen dat ik voor de kippen al buiten was !  Letterlijk, "dank" zij die familie toestand. Om beurt doen wij de nacht, en nooit weten wij of die rustig zal zijn of niet, is die niet rustig, wel ... een hele dag gapen hé ! Sinds vanmorgen 4u wakker  . Gaap. 
Mooie beelden levert het soms ook ...
Als ik mijn fototoestel niet vergeet, en ik kom dan voor een tweede of derde keer buiten, een stinkstokske roken .... kan dit een cadeautje zijn. Soms héél soms ! Een mooie zonsopgang, van achter het bos.
Nadien als een halve zombie naar het werk ... 
Op het werk beginnen deze week de nieuwjaarsrecepties !
Vandaag de eerste.  Met kusjes, en drankjes, en hapjes, een prettig verlengstuk van de voorbije periode.
Mr.RE begint deze gaap-toestand goed te kennen. Toen ik hier stopte, vorig jaar, was dat vooral door de "chaos" waarin wij/ik terecht waren gekomen. Nu begint er een beetje structuur in te komen, in zoverre dat dan mogelijk is.
Intussen stond dit al enkele dagen opgeslagen.
Dit nog even als verwijzing naar eerder .....
 Mooi toch ! 
Gisteren ben ik "verplicht" vroeger gaan slapen. En een hele dag gapen is opnieuw voor enkele dagen weg.
Tijdens de kerstvakantie had ik een "babbel" met Grimm, hij begreep héél goed dat BDSM soms moeilijk te beleven valt met zo'n toestanden ! Tja .... Er groeit een soort heimwee vanbinnen, een verlangen naar ...
Toch proberen hoor !
lila
Gisteren trachte ik hier terug te komen, wat uiteindelijk ook lukte, maar er was wel heel wat veranderd ! 
De "wereld' draait verder hé ! Vandaag hadden wij een erg luie dag en zat ik wat rond te struinen op internet en intussen na te genieten van Mr.RE's behandeling gisteren avond.
Zo'n lange tijd van "bezinning" helpt ook om jezelf opnieuw een beetje beter te leren kennen .... en ... kan lila eindelijk aan zichzelf toegeven ... iets.
Aan Mr.RE had ik gezegd dat ik opnieuw wou schrijven, Hij is komen lezen, en s'avonds voelde ik het !
Eerst nam Hij mijn borsten onder handen ... mijn tepels zijn Zijn "speelgoed" (net als de rest), als ik er ben ... zijn zij er ook !
Hij weet hoe erg ik daar naar verlang en ... toen Hij "lager afdwaalde" vroeg ik Hem of ik mijn klemmetjes aan mocht. Mr is geen octopus !!! en die tepels verlangen naar méér !!! Daarom, zijn die klemmen er ook ! De ketting ging door mijn hals-versiering (een ketting die ik draag overdag) en elke tepel werd geklemd. (ZUCHT)
Toen ik Hem dan ging "eren" hielpen mijn kettingkjes om Hem nog een fijnere lust te geven ... het gevoel van metaal en het geluid.
ik herinner mij nu nog niet hoe wij later in slaap vielen !!!
Zo lijkt het wel, als een vlinder .... van de ene bloem naar de andere ... van de hak-op-de-tak .
Dus, ik zat te surfen op het net ... Hij weet dat ik dan meestal BDSM-surf ... als ik er de tijd voor heb !
ik kijk nooit naar "behandelingen" van slaven, wel slavinnen.
ik vind het gewoon geil als ik zie hoe vrouwenborsten worden "onder-handen" genomen !! ....
hééé ... oeche Mr.RE is beneden ...
 Zij wou komen "helpen" !!  Mr.RE "helpen".
Dit is een héérlijk "tussen-stukje" ...
Totaal onverwacht ... Mr.RE deed een "tussen-inspectie" !! Die is gelukt !
Momenteel zit ik hier verder te typen, met tepelklemmen om, vastgezet in mijn halsketting.
Het BRANDT !!!!
Iemand zei mij eens, jij bent bi ... oeps ... en net zoals met bdsm ... kruipt het hé !
Helena,
zij heeft er een beetje van meegemaakt ... en vandaag, al surfen, erkende ik eindelijk voor mijzelf, ja, zo is het, kan niet anders, ik mijd alles over mannelijke subs ... kijk en zoek enkel over vrouwelijke subs.
Terug een stapke verder ... meer niet, en toch véél !
Morgen "moet" ik werken !!!
lila
Dit is even wennen !!!!
Eerst onze allerbeste wensen aan ieder die ze van ons graag ontvangt !  Deze zijn niet/nooit zonder doornen, er zijn er ook die "wij" met genot opnemen, die wens ik "ons" toe.
Ik moet opnieuw wennen aan dit logske en weet ook nog niet of ik de draad opnieuw zal kunnen opnemen en regelmatig doen (dit is mijn eerste poging).
Gelukkig "kruipt" BDSM waar het niet gaan kan, zit het lekker tussen mijn oren en gaat het er niet weg.
Mr.RE en ik hebben enkele afspraken gemaakt (waar nog niet veel van in huis is gekomen)  , gelukkig is het nieuwe jaar nog jong, en die wil ik wel waarmaken ! Misschien kunnen die dan hier komen.
De reden waarom ik vorig jaar stopte is niet weg, wordt enkel zwaarder, maar ik wens ons een ander jaar toe, een jaar ook voor ons. Geven aan anderen is erg goed, krijgen ook, en zelf nemen moet ook kunnen !!
 Zo gaan we beginnen ... lekker ingesnoerd, adembenemend !!!
lila wenst ieder een mooie tijd toe ...... en dat deze "bodes" snel komen !
lila
Lila zal een tijdje niets meer neer zetten hier !
Vrij zware problemen in de familie, dus daar meer dan een handje uit de mouwen steken !
Als alles in rustiger vaarwater is terecht gekomen hoop verder te kunnen doen. "Even" een hectische tijd !
Deze beetje vervormde foto geeft de situatie goed weer vind ik. Een zonsondergang die ik fotografeerde en beetje bijwerkte.
lila
.....................
Geen van de vrouwen had een sleutel, noch van de deuren, noch van de ketens of van de boeien, maar alle mannen droegen drie soorten sleutels aan de riem, ook de kamerdienaars.
Die ochtend kwam een van de meesters de deur openen, en haar los maken, hij droeg een lederen hemd, een rijbroek en laarzen.
Ze herkende hem niet.
Hij maakte de ketting los, en zij kon op het bed liggen. Voor hij haar boeien losmaakte, ging hij met zijn handen tussen haar billen, zoals de man had gedaan de eerste avond, in de kleine rode salon. Misschien was hij de zelfde. Hij had een mager en benig gezicht, een strenge blik (zoals men soms ziet op de portretten van oude Hugenoten), en grijs haar.
Zij keek hem aan, het leek eindeloos, en plots werd haar blik ijzig, toen ze zich herinnerde dat het verboden was de meesters aan te kijken, hoger dan hun riem. Ze sloot haar ogen, maar te laat, en ze hoorde hem zeggen, terwijl hij eindelijk haar handen losmaakt : "U zal het wel merken, een straf na het diner".
Hij sprak met Andrée en Jeanne, die binnen waren gekomen samen met hem, en die wachtten, elk aan een kant van het bed, ging dan weg.
Zij raapten het hoofdkussen en de deken op, die Pierre de vorige nacht had weggeduwd, toen hij haar kwam zwepen.
Jeanne kwam aan met een tafeltje, met koffie, melk, suiker, brood, boter en ontbijtkoeken.
-"Eet snel" zei Andrée, "het is negen uur, nadien kan je nog slapen tot de middag, als je hoort bellen is het tijd om je klaar te maken voor het middagmaal. Ik kom je helpen".
- "Je bent van dienst in de namiddag", zei Jeanne, "in de bibliotheek : koffie en dranken opdienen en het vuur onderhouden".
- "Maar jullie ?" vraagt ze.
- "Ah, de eerste vierentwintig uur zijn wij verantwoordelijk voor jou, nadien ben je alleen en zal je enkel nog met mannen te doen hebben. Wij mogen niet met jou praten, jij niet meer met ons ..."
- "Blijf" zei ze "blijf nog even en vertel mij ...."
Zij had niet de tijd om haar zin af te maken, de deur ging open : het was haar minnaar, hij was niet alleen.
Hij leek net uit bed, in pyjama en zijn zijden ochtendjas, hij had die het vorige jaar gekocht samen met haar, hij stak een sigaret aan. Zijn versleten slippers, er moesten nieuwe gekocht worden. De twee vrouwen verdwenen, het enige geluid, de zijde van hun kleed (alle jurken hingen een beetje op de grond), die knisperde toen ze het optilden.
Zij zat in halve kleermakerszit op de rand van het bed, één been bengelde, met in de ene hand een kop koffie in de andere een croissant, ze bleef onbeweeglijk zitten, haar kop koffie begon te trillen en de croissant ontglipte haar.
-"Raap het op" zei hij.
Was het eerste woord dat hij haar zei. Zij zette de kop koffie op de tafel nam de verkluimelde croissant, legde het op de tafel, naast het kopje. Een groot stuk lag nog op het tapijt, naast haar blote voet. Hij bukte zich op zijn beurt en raapte het op. Dan ging hij naast haar zitten, wierp haar omver en omhelsde haar.
Zij vroeg of hij van haar hield.
Hij antwoordde "Ah ! Ik houd van jou", hij trok haar recht en ze moest opstaan, en voorzichtig wreef hij met de binnenkant van zijn hand over haar verse littekens. Zij wist niet of ze hen mocht aankijken, want zijn vriend was er ook, die hen de rug toekeerde en vlakbij de deur rookte.
Wat volgde hielp haar niet uit de problemen.
-"Kom hier dat we je kunnen bekijken" zei haar vriend, terwijl hij haar van het bed wegleidde, merkte hij op aan zijn vriend dat hij gelijk had, en hem bedankte, en er aan toevoegde, dat het gewoon eerlijk was, als hij er zin in had, haar als eerste te nemen.
De onbekende, die zij nog steeds niet durfde aankijken, vroeg, nadat hij zijn handen over haar borsten en billen had laten glijden, vroeg haar benen wijder te openen.
-"Gehoorzaam" zei haar minnaar, die haar recht hield, en haar rug tegen zich aandrukte. Zijn ene hand streelde een borst de andere hield haar schouder vast.
De andere man was op de rand van het bed gaan zitten, en was helemaal in beslag genomen, terwijl hij over haar vacht haar lippen scheidde.
Haar vriend duwde haar buik nog meer naar voor, toen hij begreep wat van haar werd verwacht, zodat ze nog bereikbaarder werd, hij legde zijn rechter hand om haar heupen, om haar nog beter onder controle te houden.
Deze streling die ze nooit verdroeg zonder zich te verzetten en altijd vol schaamte was, waarvan ze altijd zo snel mogelijk weg kronkelde, omdat ze het bijna heiligschennend vond wanneer haar minnaar aan haar knieën zat in plaats van zij aan de zijne, zij begreep snel dat ze er niet aan zou ontkomen en voelde zich verloren.
Want toen zij kreunde, toen de vreemde lippen drukten op de kleine uitstulping drukten en het verlieten, en opnieuw op het kroontje zogen kreunde ze nog harder en luider, ze voelde haar verborgen puntje groeien en harder worden ; zij hijgde en kreunde onder een lange zachte beet ; haar voet gleed weg en ze merkte dat ze op haar rug geduwd lag, hij met zijn mond op de hare, zijn twee handen drukten haar aan haar schouders neer, terwijl twee andere handen haar benen openden en opduwden.
Haar handen waren op haar rug (want hij had haar handen samengebonden aan de boeien, voor hij haar omduwde), zij voelde het geslacht van de man, tussen haar geboeide handen, dan door de vore van haar onderrug om dan de top ervan te voelen op haar schede, en waarmee hij haar sloeg.
Bij de eerste slag schreeuwde ze, net als bij de slagen van de zweep, haar minnaar snoerde haar de mond, bij elke slag.
De man trok zich ineens terug, alsof hij getroffen was door een bliksem en ook hij schreeuwde.
Haar minnaar maakte haar boeien los, trok haar rechter en legde haar onder de deken.
In één flits voelde ze zich uitgeteld, verpletterd, vervloekt. Ze had genoten onder de mond van een vreemde zoals nog nooit haar minnaar haar had laten genieten, geschreeuwd in shock onder het lid van de vreemde man zoals nooit haar minnaar haar had doen schreeuwen.
Als hij haar nu verliet, zou dat juist zijn.
Maar neen, de deur ging terug dicht en hij bleef bij haar, kwam terug en ging naast haar liggen, onder de deken, en hij gleed in haar vochtige brandende buik, hij bleef haar in zijn armen houden en zei
-"Ik houd van jou."
-"Wanneer ik je ook aan de kamerdienaars zal gegeven hebben, kom ik op een nacht terug zal ik je laten zwepen tot je bloedt".
Pas toen de bel rinkelde die middag werden ze wakker.
lila
............
Rond het laatste uur van de nacht, net voor de zon opkomt, wanneer het erg donker en koud is, kwam Pierre terug.
Hij deed het licht aan tussen haar cel en de badkamer, liet de deur open, zodat er een vierkante plek licht viel op het bed, zij lag opgerold te slapen, de deken een beetje verschoven, in die stilte trok hij de deken weg.
Zoals ze nu lag, met haar gezicht naar het raam en haar knieën een beetje opgetrokken, lag ze met haar kont die erg bleek afstak tegen de zwarte deken, alsof ze hem die aanbood.
Dicht bij haar oor, zei hij heel zacht en vriendelijk :
-"Wil u zich recht zetten, alstublief" zij moest eerst op haar knieën, ze hield zich vast aan ketting, hij hielp haar bij de ellebogen, zodat haar duidelijk werd dat ze tegen de muur aan moest staan, haar gezicht er schuin tegen aan. Het licht viel op haar, hij bleef in de schaduw.
Ze voelde dat hij haar anders vastmaakte, zodat ze tegen de muur aanhing, ze voelde zich uitrekken, aangespannen. Haar voeten stonden nog op de matras. Ze had niets aan zijn riem zien hangen, noch een zweep noch iets van leder, maar de rijzweep, die ze twee keer gevoeld had toen ze aan de pijler hing. Zijn linkerhand lag op haar heupen, de matras bewoog een beetje, hij had zijn rechter voet er op gezet, om goed te staan. Tegelijkertijd hoorde ze een gefluit in het donker, zij voelde ineens een vreselijk, brandende pijn op haar onderrug, en schreeuwde.
Hij gaf haar de volle laag.
Hij wachtte niet tot ze stil was, hij droeg er zorg voor dat elke slag een beetje hoger of lager was dan de vorige, dat de sporen duidelijk waren, van elke slag.
Hij herbegon vier maal.
Hij was al gestopt toen ze nog schreeuwde en de tranen in haar mond liepen.
-"Wil u zich omdraaien, alstublief" zei hij, nog radeloos, gehoorzaamde zij niet, hij nam haar bij de heupen, zonder de rijzweep los te laten, die zich rond haar draaide.
Toen ze hem aankeek, deed hij een stap terug, dan uit volle kracht sloeg hij met de rijzweep op de voorkant van haar dijen.
Alles samen duurde het misschien vijf minuten.
Hij ging weg, deed het licht uit en zij bleef achter, hangend aan de ketting, in het donker.
Ze kalmeerde en bleef onbeweeglijk aan de ketting hangen, tegen de koele muur, wat fris aanvoelde aan haar verscheurde huid, de hele tijd dat het langzaam dag werd.
Door het raam zag ze het dag worden, de overgordijnen waren niet gesloten. Erg langzaam werd het dag, eerst zag ze enkel de asters vlak bij het raam, dan eindelijk een populier.
Af en toe bewoog er iets, een blad dat viel .... dan zag ze achter de asters een grasveld, en dan een laan.
Het was al lang volop dag, zij bewoog al lang niet meer. Ze zag een tuinier aankomen, langs de laan, met een kruiwagen. Ze hoorde het wiel, en de steentjes. Als hij de bladeren weg kwam halen aan de asters, zou hij kunnen zien, hangend, het raam leek groter dan de haar cel, naakt en de tekens van de rijzweep op haar billen.
De striemen waren opgezet, gezwollen en veel roder dan het rood van de muren.
Waar sliep hij ? Haar minnaar ?
Wist hij aan welke straf hij haar had overgegeven ?
Was hij het die dat had beslist ?
Zij dacht aan de gevangenen van vroeger, de afbeeldingen die kon zien in geschiedenisboeken, geketend en gezweept, al zo lang dood.
Zij wou niet sterven, maar zij bad dat de prijs die zij betaalde, haar zijn liefde zou vrijwaren, dat hij blij zou zijn als ze bleef gehoorzamen, en ze wachtte, stil, totdat ze haar naar hem zouden brengen.
lila
Mr.RE zei mij, verleden week, dat boek .... dat vertalen ervan, je hebt iets op je genomen ! Maar, zei hij ook, je bent nu nog meer bezig met BDSM !
Dat merkte Hij wel goed !
Het is ook een duik in een wereld die mij zoooo intrigeerd, aantrekt, en beetje bij beetje, ik ook beter leer kennen.
Soms wil ik snel verder ! Vorige week ben ik mijn nieuwe corset gaan halen, in "mijn" winkel, in Brussel. Ook daar waren er "koopjes" !
Ik kwam niet alleen naar huis met mijn corset, maar ook met een REUZE koop ! Lady Paname, is de shop waar ik regelmatig een bezoekje breng, de dame die mij opwachtte, trok een zware gordijn dicht, midden in de winkel heeft ze dat. Niet zomaar een een eng pashokje !
In die ruimte stond ook een lange tafe met de koopjes er op uitgestald, enne ... er lag een mooie vib, ik wéét dat die duur zijn ! Enkel jaren geeden had ik van mijn vorige Mr eentje gekregen.
Nu zag ik er een andere liggen, eentje die kan buigen !!
Hé, zei ik, die zou ik willen.
Terwijl ik mij uitkleedde om het korset te passen, hoorde ik de dame praten met iemand die samen haar de zaak doet. Passen dus, terug aankleden, en naar de kassa.
Daar stond ook een doos klaar, dit is voor jou, zei ze, aan lagere prijs, de tweede krijg je er bij ! Morgen komt Mr.RE terug uit Nederland, ik moet Hem tonen hoe de nieuwe vib werkt !
En ja, ik weet het, Nederland won gisteren  !!
Vanavond nog even uitproberen dus. Dit is die.
Het boek doet inderdaad meer met mij dan ik eerst dacht, ik werk er vrij hard aan, om een redelijke vertaling neer te zetten, maar .... ik lijk er ook "in" te zitten !
Ik geniet van de manier waarop het is geschreven, maar ook van de "geest" die er achter zit. Die van BDSM. De gehoorzaamheid, de pijn, de liefde, de vernedering ALLES, tot nu toe. Met het ene kan ik het soms moeiijker hebben dan met iets anders, maar het is dàt dat ik zou willen ....
En een sub die dàt allemaal leest ...
lila
..........
De muiltjes klepperden op de rode vloer in de gang, waar vele deuren op uitgaven, eenvoudig, zoals de deuren van hotels. Zij durfde niet vragen of elke kamer bezet was, of door wie, één van de vrouwen zei : "Je verblijft in de rode vleugel, je kamerdienaar heet Pierre" - zei : "welke kamerdienaar ?" vraagt zij, verrast door de zachtheid van de stem.
De ene antwoord : "Ik heet Andrée" - de andere : "En ik Jeanne".
De eerste gaat verder : "Het is de kamerdienaar die de sleutels heeft, die je zal boeien en losmaken, je zal zwepen als je gestraft wordt en wanneer de anderen geen tijd of zin daarin hebben.
- "Ik was in de rode vleugel" zegt Jeanne "en hij was er toen al. Hij kwam dikwijls 's nachts, de kamerdienaars hebben de sleutels en ze hebben het recht zich te bedienen van de vrouwen die op hun afdeling verblijven".
Zij wou vragen hoe hij was, die Pierre.
Ze had de tijd niet.
Om de hoek van de gang hielden ze halt voor een deur, dezelfde als alle andere deuren : op een bankje tussen deze en de volgende deur, zat een man, leek wel een boer, met rood haar, gezet, bijna helemaal kaal geschoren, met kleine zwarte ogen, en vetlagen in zijn hals. Hij was gekleed als een kamerdienaar uit een operette : een hemd met kant aan hals en mouwen, een onder-vest en een strakke "spencer" vest daar boven. Een zwarte broek, witte kousen, en zwarte lakschoenen met gesp. Ook hij droeg een zweep aan zijn riem. Hij nam een loper uit zijn zak, opende de deur en deed hen binnen gaan en zei : "Ik sluit af, bel wanneer jullie gedaan hebben".
De cel was een vrij kleine ruimte, en bestond uit twee delen. Eens de deur naar de gang gesloten, was er een kleine hal, daar kwamen twee deuren op uit, één naar de eigenlijke cel en één naar een badkamer.Tegenover de deuren was er een venster. In de eigenlijke cel stond een vierkant bed, bedekt met pelzen. Er stonden geen andere meubelen, geen spiegel. De muren fel rood, het tapijt zwart.
Andrée merkte op dat het bed meer een gecapitonneerd platform was met een matras, bedekt door een groot doek van namaak bont. Het hoofdkussen vlak en hard als de matras, was van dezelfde stof, net als de deken.
Het enige andere object in de kamer, buiten het bed, was een ring, op ongeveer de zelfde hoogte als de haak in de bibliotheek, een glanzende stalen ring.
Aan de ring hing een lange stalen ketting, die over het bed hing, vormde een klein hoopje. Het andere uiteinde van de ketting met een gesloten haak, en was vastgemaakt zoals een koord om een overgordijn te openen of te sluiten.
-"Wij moeten je een bad laten nemen" zei Jeanne, "ik zal je uitkleden". In de badkamer was er een toilet en de muren waren helemaal bedekt met spiegels. Zij mocht pas in de badkamer nadat ze was uitgekleed, haar kleed werd in de kast naast de wastafel gehangen, daar hing de cape al in en stonden haar muiltjes ook. Zij moest op het toilet plaats nemen, en zag zich overal teruggekaatst, ze voelde zich tentoongesteld, net als in de bibliotheek toen onbekende handen haar dwongen.
-"Wacht af of het Pierre zal zijn, en je zal zien", zegt Jeanne.
-"Waarom Pierre ?" vraagt ze;
-"Als hij je komt vastketenen, wil hij misschien ook dat je hurkt".
Ze voelt zich verbleken.
-"Maar waarom ?" vraagt ze .
-"Je zal wel verplicht zijn", antwoord Jeanne, "maar je hebt geluk".
-"Waarom heb ik geluk ?"
-"Het is je minnaar die je gebracht heeft ?"
-"Ja".
-"Ze zullen veel harder met je zijn";
-"Dat begrijp ik niet ..."
-"Je zal het gauw begrijpen. Ik bel Pierre. Wij komen je morgen ochtend halen".
Andrée glimlacht als ze weg gaat, en Jeanne, voor zij volgt, streelt haar tepels. Zij blijft rechtstaan, voor het bed, zij mag niet gaan zitten. Buiten de halsband en armbanden, die verhard waren door het water, was ze naakt, ze spanden meer aan.
-"Wel mooie dame", zegt een kamerdienaar die binnen komt.
Hij neemt haar handen vast, klikt de armbanden aan mekaar en maakt ze dan vast aan haar halsband, nu zijn haar handen ter hoogte van haar hals. Hij maakt de lange ketting los, zij moet naar het hoofdeinde van het bed, waar ze moet gaan liggen. Hij maakt de ketting vast aan de ring in haar halsband, dan maakt hij de ketting vast, zodanig dat ze naast het bed zou kunnen staan, of over de lengte van het bed zou kunnen bewegen.
De ketting trok haar iets naar achter, zij lag op haar zijde, haar handen naast haar hoofd, voor de kamerdienaar haar bedekte met de deken, opende hij haar benen, om de spleet tussen haar dijen te onderzoeken. Verder raakte hij haar niet aan, zei geen woord, deed het licht uit, en ging weg.
Ze lag op haar linker kant, kreeg het warm onder de twee lagen bont, het was stil en donker, ze vroeg zich af waarom ze, ondanks de terreur die ze had verdragen, er zo'n goed gevoel toch in haar was, een -zoetheid- die zich vermengde met angst, waarom de terreur zo zacht werd nadien.
Wat haar het meeste hinderde, was dat ze haar handen niet vrij kon bewegen, het gebruik daarvan was haar afgenomen, ze kon zich niet verdedigen (of wou ze dat wel ?), ze moest de die handen naar haar laten grijpen laten begaan, zich laten doorboren, ze kon ze niet tussen haar en de zweep houden.
Zelfs haar eigen lichaam, onder de deken, was niet meer toegankelijk voor haar ; het was erg vreemd haar eigen knieën niet te kunnen aanraken, noch de holte van haar eigen buik.
Haar schaamlippen, brandend nu, het was haar verboden, en misschien was het er heet nu omdat ze haar benen opende voor wie het wenste : ook voor de kamerdienaar, Pierre, als hij zou willen binnendringen.
Ze verbaasde zich er ook over dat ze zo sereen bleef bij de herinnering aan de zweep, die ze twee keer had moeten voelen op haar onderrug, dat ze niet wist wie van de vier mannen haar had gezweept, dat alles maakte haar ook overstuur.
Ze gleed een beetje op haar buik, dacht dat haar minnaar van de gleuf tussen haar billen hield (indien hij het was geweest) want hij was daar voordien nooit binnengedrongen bij haar.
Ze hoopte dat hij was geweest, zou ze het hem vragen ? Ah ! Nooit !
Ze voelde opnieuw zijn hand, in de auto toen hij haar uitkleedde, zo intens, dat ze vergat dat ze vastlag, en de ketting deed bewegen.
En waarom, ook al was de herinnering toch bijna zoet, deed de gedachte aan de zweep haar hart toch zwaar en harder banken en haar ogen sluiten vol vrees ?
Ze bedacht dat het niet enkel vrees was ; paniek greep haar aan : ze zouden de ketting aanhalen, haar doen rechtstaan op het bed, met haar buik tegen de muur aangedrukt, en haar zwepen en zwepen .... het woord draaide en keerde in haar hoofd,
Jeanne had het gezegd.
Pierre zou haar zwepen.
Je hebt geluk - zei ze - wat had ze daarmee willen zeggen ?
Ze voelde niets meer, ze gleed weg, ze zou het nog wel begrijpen ... ze sliep in.
............
Terwijl men met haar praatte, waren de twee vrouwen bij de grote console gaan staan, elk aan één kant, zonder echter die aan te raken, het leek alsof ze erg bang waren of het hen verboden was die aan te raken (dit laatste is het meest waarschijnlijke) ; toen de man stopte met uitleg geven, gingen ze naar haar toe, zij begreep dat ze moest opstaan en hen volgen.
Ze stond op en nam een deel van haar kleed in haar armen om niet te struikelen, ze had niet de gewoonte om zo'n lange kleren te dragen, ze voelde zich niet helemaal zeker op haar hoge muiltjes, groen, zoals haar jurk, van satijn en met erg hoge hakken.
Zich lichtjes draaiend om haar kleed op te heffen, zag ze dat de mannen niet meer keken. Haar vriend zat op de grond met zijn rug tegen de poef, waar hij haar eerder die avond tegen aan had gedrukt en omgekeerd, hij speelde met de lederen zweep, zijn ellebogen op zijn knieën.
Toen zij de vrouwen wou volgen, bij de eerste stap, hief hij zijn hoofd op en glimlachte tegen haar, zei haar naam en stond ook op. Hij streelde haar haar en wreef over haar wenkbrauwen met een vinger, en kuste haar. Zacht zei hij dat hij van haar hield. Zij nog bevend van angst antwoordde " ik zie je graag", wat waar was. Hij kuste haar hals en wang, zij legde haar hoofd op zijn schouder.
Hij zei met héél diepe stem : "Ga op je knieën zitten, en streel en kus mij", en hij duwde haar op haar naar neer, terwijl hij de twee vrouwen teken deed zich samen met hem terug te trekken tegen de console.
Hij steunde op de twee vrouwen, elk aan één kant, en leunde lichtjes tegen de console zodat zijn sexe, zwaar, goed zichtbaar was tussen zijn lange kleed. Zij zat voor hem, op haar knieën, haar borsten ter hoogte van zijn knieën, haar kleed rondom haar gedrapeerd. De drie andere mannen kwamen dichterbij, één van hen zei : "Meer licht", het werd zo gericht dat het helder op zijn geslacht scheen en op het gezicht van zijn maitresse.
Hij zei : "Herhaal : ik houd van u". Ze zei : "ik houd van u" erg zacht, en zo dat haar lippen zijn top net raakten, en zachtjes omcirkelden.
De drie mannen rookten en gaven hun mening over elke beweging die zij maakte, haar mond die zich opende en sloot om zijn geslacht, en de lengte die zij in zich opnam, en dan terug gleed. Zij kreeg tranen in haar ogen, telkens zijn harde lid haar hard raakte diep in haar keel, haar tong weg drukte en haar bijna deed kotsen. Haar mond half gesnoerd door het harde vlees, bleef ze herhalen : "Ik houd van u".
Zij hoorde de anderen hun mening geven, maar door hun woorden heen hoorde ze zijn gekreun, en wist dat ze hem behaagde, en bleef traag en intens, met eindeloos respect, heen en weer bewegen.
Zij voelde hem diep gaan en zich overgeven aan haar mond, zij wist dat ze het goed deed, terwijl zij hem bleef strelen, hij helemaal opzwol en eindelijk spoot. Zij ontving het sperma als van een god, hoorde hem schreeuwen, hoorde de anderen lachen, en toen zij het inslikte stortte zij in, haar gezicht tegen de grond.
De twee vrouwen hielpen haar opstaan en deze keer namen ze haar mee.
lila
|
|
|
|
|
